chapter 1எங்கள் அமெரிக்க சுற்றுலாவின் இனிய நினைவுகள் chapter 1

(2004 April நகரத்தார் மலரில் வெளிவந்த கட்டுரை)


சமீபத்தில் 2003ல்  நானும் என் துணைவரும் ஒரு சில மாதங்கள் எங்கள் பிள்ளைகள் செந்தில்குமார்,திருநாவு ஆகியோருடன் தங்கி, அமெரிக்காவில் சுற்றுலா சென்று வந்தோம். Almost whole of U.S.A, ஆங்காங்கே 'flight' இல் சென்று சுற்றிப் பார்த்து விட்டு வந்தோம், என்று கூறினால் மிகையாகாது. நாங்கள் பார்த்து ரசித்த ஊர்களையும், இடங்களையும் சொல்லப் போனால், அப்பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். எனினும் சில முக்கியமான இடங்களையும், சம்பவங்களையும் அவசியம் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

Washington இல் Dollars print பண்ணுகிற இடத்தையும் மற்றும் NewYork இல் சின்னத்தீவில் உள்ள Statue of liberty, சுதந்திர தேவியின் சிலையையும் படகில் மிக அருகில் சென்று பார்த்ததும் பிரமித்துப் போனோம். "Washington Lincoln Memorial"-(முன்னாள் அமெரிக்க  அதிபர் ) அவர்களின் மிகப்பெரிய சிலை அமர்ந்த நிலையில் உள்ளது. அமெரிக்காவில் அப்போது நிலவிய அடிமைத்தளையை தகர்த்தெறிவதற்காக அரும்பாடு பட்டு கொடியவனின் குண்டுக்கு இரையானவர்  'லிங்கன்' என்ற அந்த  மாமனிதர். 'அமெரிக்காவின் காந்தி' என்றே கூறலாம் என்று எண்ணுகிறேன். அங்கே அவர் கூறிய வாசகங்கள் "Each and everybody has a right to live their own live independently, as long as they don't interfere  in the rights of others-life, liberty and pursuit of happiness should be equal to all" என்று பொறிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்த நெஞ்சைத் தொடும் வாசகத்தை பலமுறை படித்தேன். அந்த மாமனிதரின் உருவத்தை வணங்கி விட்டு வந்தேன்.

அதேபோன்று, தன் நாட்டு மக்களுக்காக தன் இன்னுயிரை நீத்து , கொடியவனின் குண்டுக்கு இரையான அமெரிக்க  அதிபர் John F. Kennedy யின் சமாதியை   Arlington என்ற ஊரில் பார்த்து, அங்கே 24 மணி நேரமும், நம் காந்தி சமாதியைப் போன்றே, எரியும் அந்த அணையா ஜோதியையும்  பார்த்து வணங்கினோம். அப்பொழுது , "Ask not what your country did for you, ask what you did for the country", என்று பல ஆண்டுக்கு முன்னர் கென்னடி தன் நாட்டு மக்களுக்கு கூறிய அறிவுரை, " நாடு உனக்கு என்ன செய்தது என்று கேட்காதே. நீ நாட்டிற்கு என்ன செய்தாய் என்று கேள்" என்பது எனக்கு நினைவிற்கு வந்தது. கென்னடி என்றாலே நம் அனைவருக்கும் நினைவிற்கு வருவது அந்தப்  பொன்னான வரிகள் தானே. ஒவ்வொரு குடிமகனும் தன் பங்களிப்பை தன்னை ஈன்று வளர்த்த தன் தாய் நாட்டிற்காக அவசியம் செய்தே ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணமும் எனக்குள் அப்போது மேலோங்கியது.

மிக முக்கியமாக நாங்கள் பார்த்துப் பரவசமடைந்தது U.S.A. க்கும் Canadaவிற்கும் இடையே உள்ள border ல் அமைந்துள்ள உலகிலேயே மிகப் பெரிய நீர் வீழ்ச்சியான "Niagara Falls" தான். "Maid of the Mist", என்ற படகு மூலமும், "Cave of the Winds" எனும் டூரிலும் நீர் வீழ்ச்சியின் மிக அருகே செல்லும் போதும், அந்தச் சாரல் நம் மீது விழுவது பேரானந்தம் தரவல்லது. அது  ஒரு  , "நீர் வீழ்ச்சி" அல்ல; பொங்கி எழும் " நீர் எழுச்சி" என்றே எனக்குத்  தோன்றியது ..

பாற்கடல் வானத்திலிருந்து அப்படியே நுரை நுரையாய் பொங்கிக் கீழே வீழ்ந்து, திரும்ப அந்த சாரல் மேலே வெண்மேகங்களாகப் பறக்கிறது. ஒரு நாள் முழுவதும் அங்கே தங்கி, பல வண்ணப் படங்கள் எடுத்துக் கொண்டதெல்லாம் நினைக்க நினைக்க ஆனந்தம். Niagara Falls இல் எழுதப்பட்டிருப்பது "Once a life-time journey" என்று "Niagara"வில் என்னால் மறக்க முடியாத நிகழ்வு, பல அமெரிக்கப் பெண்மணிகள், "I like you, I like your outfit, You are looking pretty, You look like a typical Indian, Shall I take a photo with you", என்று என்னுடன் சேர்ந்து என்னை அணைத்துக் கொண்டு, பல வண்ணப் படங்கள், தத்தம் கேமராக்களில் எடுத்துக் கொண்டது. என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத அநுபவம்தான். நான் அணிந்திருந்த புத்தம்புது காஞ்சிபுரம் பட்டுச் சேலைக்கு அங்கே அவ்வளவு ஈர்ப்புத் தன்மை இருந்தது என்னவோ உண்மைதான்.

(போட்டோ:  நயாக்ரா நதி அருகில் மூத்த மகன் திருநாவு வுடன் )


"Seratoga" (சேரடோகா) என்ற ஊரில் ஒரு சிறிய மலை மீது கட்டப்பட்டுள்ள என் அத்தை மகள் தமிழரசியின் எழில் மிகு வீட்டில் சில தினங்கள் தங்கியது இனிமையான அனுபவம். சுற்றிலும் செடி, கொடி, மரங்கள். ஆரஞ்சுப் பழ மரங்கள், பெரிய பெரிய கலர் கலர் ரோஜாப்பூச் செடிகளுடன் கூடிய இயற்கையுடன் அமைந்த சூழ்நிலை மனத்திற்கு மகிழ்வையும், அமைதியையும் தந்தது. அங்கே தமிழரசியின் சகோதரிகள், நாச்சம்மை, மற்றும்  Dr. தில்லைக்கரசி தத்தம் குடும்பத்தினருடனும்  5 மணி நேரங்கள் கார்  ஓட்டிக் கொண்டு மெனக்கெட்டு என்னைக் காண்பதற்காக,  வந்ததும், பத்தாண்டுகள் கழித்து அவர்கள் மூவரையும் சந்தித்து, இரவு 2 மணி வரை மலரும் நினைவுகளாக, பழைய கதைகளைப் பேசி மகிழ்ந்ததும், 8 ஆண்டுகள் கழித்து என் தங்கை நாச்சு நடராஜனை (பல ஆண்டுகளாக U.S.A யில் வசித்து வரும் பிரசிடென்ட் அண்ணாமலை செட்டியார்-நாச்சம்மை ஆச்சி அவர்களின் மருமகள்) Davis இல், பெரிய வண்ண வண்ண ரோஜா மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கும் தோட்ட அமைப்புடன் கூடிய அவர்களின் எழில் மிகு இல்லத்தில் சந்தித்து, அவர்கள்  பிள்ளைகள் பாரதி, இளங்கோவுடன் விளையாடியதும், என் வாழ்வில் ஏற்பட்ட மிக மகிழ்வான அனுபவமன்றோ?

'Niagara' விற்கு அடுத்தபடியாக, நான் குறிப்பிட வேண்டியது, "Florida" மாகாணத்தில் உள்ள மிகப் பிரம்மாண்டமான "Walt Disney World" ஆகும். Disney World ஒரு தனி உலகம். அதை முழுவதும் சுற்றிப் பார்ப்பதென்றால், ஒரு வாரம் கூடப் போதாது. அந்ந கேளிக்கைகள் நிறைந்த இடம் மிக அதிசயமான, அற்புதமான உலகம். சிறுவர்களும் மற்றும் அனைத்து வயதினரும் பொழுதுபோக்குவதற்கு ஏற்ற மிக மகிழ்ச்சியான, உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் இடம். பல வண்ண வண்ண, கலை நயத்துடன் கூடிய பொம்மைகள், குதூகலிக்க வைக்கும் , மோர்ட்டோர் அணிவகுப்பு, பல நாட்டு பெவிலியன்கள் என்று, எதை எழுத, எதை விட?.   ஜப்பான் பெவிலியனில் நம் கண் முன்னரே சிப்பியை வெட்டி, அதன் வயிற்றைக் கீறி, முத்து எடுத்து தருகிறார்கள். அந்த முத்துவின் விலை 17 Dollar ( ஒரே ஒரு சிறிய முத்துவின் விலை கிட்டத்தட்ட 850 ரூபாய் ஆகிறது. இந்த முத்துக்களை பலரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு வாங்குகின்றனர்.(Disney World வந்து சென்றதன் நினைவாக).

40 ஆண்டுகட்கு முன்னர், எங்கள் அன்பு அப்பா அமரர் (வேந்தன் பட்டி தமிழ் ச் சான்றோர்) மெ. திரு. அரசு அவர்கள், தொலைக்காட்சியின் நுட்பங்களைப் படிப்பதற்காக ஜப்பான் சென்று வந்த போது, String of pearls (Mikimato pearls) (முத்து மாலைகள்) வாங்கி வந்து, அதை சிங்கப்பூரில் தங்கத்தில் சேர்த்து முத்து மாலைகளாகக் கட்டி, நானும், என் தங்கையும் தற்போதும் அணிந்து வருவதையும் நினைத்த போது, கண்கள் பனித்தன. தற்போது அந்த ஒரு 'Mikimoto pearls' இன் விலை 100 U.S Dollars என்று அறிந்த போது கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன.

                             (Photo : Disney world ல், நானும்  என்  பேத்தி சிந்துவும் Mikimoto pearls மாலையுடன் )



Walt Disney Worldஇல் 4D film பார்த்த போது, அந்தத் திரையில் வரும் மிகப்பெரிய பாம்பு, நம்மை உண்மையிலேயே கடிக்க வருவது போன்ற காட்சி வந்த போது, பயத்தில் கண்களையும், கைகளையும் இறுக்க மூடிக் கொண்டேன் , என் 6 வயது செல்லப் பேரன், பேர்த்திகள் வினீத், சிந்து தைரியமாக அந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்த்ததுடன்,"அப்பத்தா, பயப்படுறீங்க, ஐயா கையைப் பிடிச்சுகங்க", என்று என்னைப் பார்த்து கேலி செய்ததும் என்னால் எளிதில் மறக்க முடியுமா என்ன?

July 4th U.S, சுதந்திர தினத்தன்று, வெட்ட வெளியில் அமெரிக்கர்களுடன், ஒரு பெரிய திடலில் புல் வெளியில் அமர்ந்து, வானை வேடிக்கை பார்த்தது மன நிறைவாக இருந்தது.

Austinஇல் நடந்த தமிழ்ச்சங்கத்தில் ஒரு மீட்டிங்கில் பல ஆண்டுகள் கழித்து என் மிக நெருங்கிய தோழியான 'இன்னிசை அரசி', 'பட்டிமன்றப் பேச்சாளர்' திருமதி. சரஸ்வதி இராமனாதன் அவர்களைச் சந்தித்து மகிழ்ச்சியுடன் உரையாடியது நான் பெற்ற பேறாகும்.

அப்போது அவர்கள் "கம்பனும், கவியரசு கண்ணதாசனும்" என்ற தலைப்பில் சுவையாக உரையாடினார்கள். அந்த நிகழ்ச்சியின் போது, வளர்ந்து வரும் இளம் பின்னனி பாடகி மதுமிதா, மற்றும் கர்நாடக இசைக் கலைஞர் சாருலதா ஆகியோரின் இன்னிசைக் கச்சேரியும் நடைபெற்றது. அப்போது சாருலதா அவர்கள் மூதறிஞர் 'இராஜாஜி' அவர்களின் "குறையொன்றுமில்லை மறைமூர்த்தி கண்ணா", என்ற பாடலையும், ஊத்துக் காடு வேங்கட சுப்பையரின் "அலைபாயுதே கண்ணா" என்ற பாடலையும் உணர்ச்சி ததும்பப் பாடியது, இன்று நினைக்கும் போதும், உள்ளத்தை பரவசமாக்குகிறது. அன்று இவர்கள் மூவருடனும் சேர்ந்து புகைப்படமும் எடுத்துக் கொண்டேன்.

‘Detroit' இல் உள்ள என இன்னொரு தோழி திருமதி. உமையாள் முத்து அவர்களை நேரில் பார்க்க இயலாவிடினும், phone இல் அவர்களுடன் மணிக்கணக்காக உரையாடியது மகிழ்ச்சியைத் தந்தது மற்றொரு அநுபவம்.

அமெரிக்கர்களைப் பற்றிப் பொதுவாக "அமெரிக்காவில் "Divorce" என்பது சர்வ சகஜம். ஒருத்திக்கு ஒருத்தன் என்ற கட்டுப்பாடெல்லாம் கிடையாது. சட்டையைக் கழற்றி எறிவதைப் போல், தத்தம் கணவனை, மனைவியை Divorce பண்ணிவிட்டு இரண்டாவது, மூன்றாவது திருமணம் செய்து கொண்டு வாழ்க்கை நடத்துகிறார்கள். இதெல்லாம் ஒரு வாழ்க்கையா? " என்று நாம் ஏளனமாகப் பேசுகிறோம். அது அவர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை. அது அவரவர்கள் மனநிலையைப் பொறுத்தது. கூடி வாழ்வதும், பிரிந்து வாழ்வதும் அவர்களே முடிவு செய்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. ஆனால் ஒன்று நிச்சயம். அமெரிக்கர்கள் பண்புள்ளவர்கள். நாங்கள் walking செல்லும் போது கூட, பலரும் எங்களைப் பார்த்து, சிநேக பாவத்துடன், முகமலர்ச்சியுடன் நெடுநாள் பழகியவர்களைப் போன்று, கைகளை உயரே அசைத்து "Hai"என்றும் "Bye" என்றும், "Have a nice day" என்றும், "Have a good day" என்றும் இன்முகத்துடன் கூறியதும் என்னால் வாழ்வில் என்றைக்குமே மறக்க இயலாத இனிமையான, அற்புதமான அநுபவங்களாகும்.

"அன்புதனில் செழித்திடும் இவ்வையகம்",

என்று மகாகவி பாரதி அன்று பாடியது, அமெரிக்காவில் வாழும் மனிதர்களின் செயல்களை நடைமுறையில் இன்று பார்த்ததும் நினைவிற்கு வருகிறது. அமெரிக்கர்கள் எங்களிடம் முகமலர்ச்சியுடன் பேசும்போது

"சின்னச் சின்ன அன்பில் தானே ஜீவனிருக்கு
பின்னர் காசு பணம் என்னத்துக்கு" 

என்ற திரைப்படப் பாடல் வரிகள் தான் நினைவிற்கு வருகின்றன.

மிக முக்கியமாக அமெரிக்காவில் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது, நம் பாரம்பரிய மிக்க இந்துக் கோயில்கள் தான். பல ஊர்களில் வட இந்திய அமைப்பில், பளிங்கினால் கட்டப்பட்ட பெருமாள் கோவில்களும் (அசல் திருப்பதி போன்றே) மேலும் Houstonஇல் உள்ள மீனாக்ஷி அம்மன் கோவிலும் என்னை மட்டுமல்ல, நம் இந்தியர்கள் அனைவரையுமே ஈர்க்கும் தன்மை வாய்ந்ததுதான். ஆங்கே நிலவிய அமைதியும், தூய்மையும், தெய்வீகமும் அளவிடற்கறியது. அதே மாதிரி சூழ்நிலை அமைந்த தெய்வீக ஸ்தலம், திருச்சியில் அமைந்துள்ள புத்தூர் கன்டோன்மென்ட், சுவாமி ஐயப்பன் கோவில் என்பது எல்லாரும் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய ஒன்று.

நாங்கள்  அமெரிக்காவில் பல ஊர்களுக்குச் சென்றபோது நான்  சுத்த சைவமானதால், உணவுப் பிரச்சினை வரும் என எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் நான் எண்ணியதற்கு மாறாக, பல பெரிய நகரங்களில் கூட (even in New York) நம் தென்னிந்திய உணவு வகைகளான பொங்கல், இட்லி, வடை, மசால் தோசை, சாம்பார் சாதம், தயிர் சாதம் (ஊறுகாயுடன்) கிடைத்து, நான் விரும்பிச் சாப்பிட்டு  மகிழ்ந்தேன் .. அங்கே, New York இல் ஒரு பெரிய கடையில், "Save a cow, be a vegetarian", என்று ஒரு slideல் எழுதப்பட்டிருந்தது". அமெரிக்கர்கள் பலர் சைவ உணவின் மகத்துவத்தை உணர்ந்து (vegetarian diet is good for the body as well as the mind) என்பதை அறிந்து, தற்போது சைவ உணவிற்கு மாறி வருவது அறிந்து மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.

"கொல்லான் புலாலை மறுத்தானைக்
கை கூப்பி எல்லா உயிரும் தொழும்", 

என்று இரண்டாயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்னர் வள்ளுவர் பாடிய குறள் தற்போது நினைவிற்கு வருகிறது.

அங்கே வேறு ஒரு slide இல், ""A women always gives sound advice, sound 99% and advice 1% என்று எழுதியிருந்ததைப் பார்த்துப் பலரும் சிரித்தனர்.

இடையே ஒரு வேதனையான காட்சியை  தங்களிடையே பகிர்ந்து கொள்ளவே விரும்புகிறேன். நல்லதை மட்டுமே எழுதாமல் இதையும் எழுதுகிறேன். Washingtonஇல் Holocaust museum" என்ற ஒன்று உள்ளது. அங்கே ஜெர்மானிய அதிபர், கொடுங்கோலாட்சி அதிபர், மக்களை, ஒரு பெரிய ஹாலில் தள்ளி, கீழே gas chamber ஐத் திறந்து விட்டு, அத்தனை பேரையும் சாகடித்ததையெல்லாம், விளாவாரியாக பல சித்திரங்கள் மூலம் விவரித்திருக்கின்றனர். அப்போது T.V.Screen இல் ஒரு 80 வயது மூதாட்டி Hitler பிடியிலிருந்து அதிர்ஷ்டவசமாகத் தப்பியவர் பேசியதைப் பார்வையாளர்களுக்குப் போட்டுக் காட்டினார்கள். "Have you heard any one punished for no reason? Yes. We were punished for no reason at all, just because we followed our own religion.
I will never forget and forgive", என்று  அந்தமூதாட்டி  கண்களில் நீர் மல்கக் கூறியதை, screenல் போட்டுக் காட்டியபோது, அதைப் பார்த்த அத்தனை பேர் கண்களும் குளமாகியது. அந்த மூதாட்டி பேசியதை இப்போது நினைத்தாலும் மனது உருகுகிறது. தற்போது உலகில்  இந்த மாதிரி நிலைமை எங்குமே இல்லை என நினைத்து  ஆறுதல் அடைவோம். எம்மதமும் சம்மதம், எந்த இனத்தவரும் நம் சகோதரர்", என்ற ஒற்றுமை உணர்வுடனே நாம் அனைவரும் மன நிறைவுடன் வாழ்ந்து வருகின்றோம்.

அமெரிக்கர்கள் பலர், தங்கள் இல்லங்களில் தேசியக் கொடியைப் பறக்கவிட்டிருக்கின்றனர். அது அவர்கள் தேசப்பற்றை வெளிக் கொணர்கிறது.

'நாணல்' என்ற வழுவழுப்பான மாதப் பத்திரிக்கை நம் இனத்தோருக்காக வெளிவருவதும், பலர் அதை விரும்பிப் படிப்பதும், நம் பாரம்பரிய மிக்க "பிள்ளையார் நோன்பை மார்கழி மாதம் ஆண்டுதோறும் நம்மவர்கள் ஒற்றுமையுடன் ஒன்று சேர்ந்து கொண்டாடி வருவதும் மனநிறைவான, மகிழ்வான விஷயங்கள். அமெரிக்காவில் பல ஆண்டுகளாக, பல இலட்சக்கணக்கான நம் இந்திய சகோதர சகோதரிகள் பல்வேறு உயர் பதவிகளை நேர்மையுடன் வகித்து, போராடி, புகழோடு, பங்களா, கார், வேன் என்று அனைத்து வசதிகளுடன் வாழ்ந்து வருவது உண்மையிலேயே போற்றுதலுக்குறிய, மகிழ்வான அம்சமாகும். அந்த  இந்தியர்கள் தாம் மட்டும் வசதியான வாழ்க்கை வாழாது, தம்மை ஈன்றெடுத்த தாய் வீடான தாயகத்தை, தமது பாரத தேசத்தை, மறவாது, இந்த மண்ணில் வசித்து வரும் நலிவு ற்றோர்க்குத் தயங்காமல், தங்களால் இயன்ற வரை நல்ல மனத்துடன் பொருளுதவி செய்து வருவதும், நெகிழ்வான, பாராட்டப்படட வேண்டிய விஷயங்கள் தான்.

அமெரிக்காவின் அதிசயங்களைக் காணக் கண்கோடி வேண்டும். இந்த மாதிரி ஒரு அரிய வாய்ப்பு எங்களுக்குக் கிடைத்ததற்கு, அந்தப் பரம்பொருளுக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்.

'Flight' இல் நாங்கள் தாயகம் திரும்பி வந்தபோது, எங்கிருந்தோ தென்றலில் தவழ்ந்து, தேனாய் ஒலித்து, எங்கள் உள்ளத்தை கிறக்கத்தில் ஆழ்த்திய பாடல்,

"ஆனந்தம் ஆனந்தம் பாடும்
மனம் ஆசை ஊஞ்சலில் ஆடும்.
ஆயிரம் ஆயிரம் காலம்
இந்த ஞாபகம் பூ மழை தூவும்".

May God Bless America
May God Bless the whole Universe.

chapter 5ஓ இனிய ஃபின்லாந்த்தே ஃபின்லாந்த்தே

ஓ இனிய ஃபின்லாந்த்தே  ஃபின்லாந்த்தே  !

கலைச்செல்வி இராமனாதன்.T, திருச்சி

2013 December ல் நகரத்தார் மலரில் வெளிவந்த கட்டுரை 

நான் இரண்டு  முறை (2005, 2009)  பின்லாந்து சுற்றுப்பயணம்  மேற்கொண்டு,  ஃபின்லாந்தைப் பற்றி நீண்டதொரு தொடர்  பயணக் கட்டுரை  எழுதி,
 நகரத்தார் மலரில் வெளிவந்துள்ளது. இப்போது , மூன்றாவது முறையாக அண்மையில்(2013ல் ) அங்கு சென்று வந்தோம்.

இப்போது  ஒரு சில முக்கிய அனுபவங்களை மட்டும் தங்களுடன் மீண்டும்  பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். ஆமாம்,  "Finland has the lowest crime rates in the world” என்பாது சாதாரணமான விஷயமல்ல . "ஃபின்லாந்து உலகிலேயே மிகக் குறைவான தவறுகள் நடக்கும் தேசம்" என்பது மிகவும் உண்மை . அதுவும் நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. . ஒரு சின்ன நிகழ்வை பகிர்கின்றேன் .

 எனக்கு எப்போதுமே என் மகன் கண்ணன் வீட்டிற்கு அருகிலிருக்கும் ரோஜாச் செடியிலிருந்து பூப்பறித்து வைத்துக் கொள்ளும் பழக்கம் உண்டு. அதே போல் நான் நம் தாயகத்திற்குப் புறப்பட்டு வரும் நாளன்று - ஆகஸ்ட் 27, 2013 அன்று அதிகாலை மூன்று மணி இருக்கும், நான்
தனியாக எல்லா நகைகளும் போட்டபடி அமைதியாக அதே இடத்திற்கு நடந்து சென்று அதே செடியிலிருந்து அந்த ரோஜா மலரைப்பறித்துத் தலையில் சூட்டிக் கொண்ட போது, எனக்கு மனநிறைவு ஏற்பட்டது மட்டுமன்றி, நம் தேசப் பிதா காந்தியடிகள் கூறிய வாசகமும் நினைவிற்கு வந்தன.

“எப்போது ஒரு பெண் தன்னந்தனியாக எல்லா நகைகளையும் போட்டுக் கொண்டு நடு இரவில் பயமின்றி நடந்து வர முடிகின்றதோ, அன்று தான் நம் நாடு சுதந்திரம் அடைந்த நாடாக நாம் கருத முடியும்” என்பதே, நம் நாடும் ஃபின்லாந்து தேசம் மாதிரி மாறாதா?"  என்று ஒரு சின்ன ஏக்கமும் என்னுள் தோன்றியது அப்போது.

அடுத்ததாக நம் கண்களுக்குக் குளிர்ச்சியூட்டும், ஒரு இளஞ்ஜோடிகளின் குறும்புத் தனத்தை, நான் ரசித்த காட்சியை எழுதட்டா? ஒரு அழகான ஃபின்னிஷ் பெண் (ஆம், பதின்மர் வயது - Teen age) அதே போல் ஒரு அழகா ஃபின்னிஷ் பதின்மர் வயதுப் பையன் (சுருட்டைத் தலையுடன் கூடிய Teen age பையன் ) இருவரும் ஒரு உணவகத்தில் எதிர் எதிரே அமர்ந்திருந்தனர்,  என் மகன் வீட்டிற்கு அருகிலிருக்கும்  அந்த   உணவகத்திற்கு நானும், என் துணை வரும், எங்கள் மகன், மருமகளுடன், பேத்தி ஆர்த்தி, பாரதியுடன் ஏதாவது snacks சாப்பிடுவோமே என்று ஒரு மாலை நேரப் பொழுதில் சென்றிருந்தோம் .
அந்த உணவகத்திற்குச் சென்றால் பெரும்பாலும் நாங்கள் விரும்பி வாங்குவது உருளைக்கிழங்கு Finger chips தான். சின்னச் சின்னக் கப்புகளில் தக்காளி Sauce உடன் தருவார்கள். அதே போல் அன்றும் நாங்கள் Finger chips வாங்கிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, என்ன நடந்தது என்றால்,  அந்த இளம் பெண் ஒவ்வொரு  Finger chips ஆக எடுத்து, சிரித்து சிரித்துக் கொண்டே ஏதேதோ அவர்கள் மொழியில் கலாய்த்துக் கொண்டு, அந்த இளம் பையனின் வாயில் தூக்கி தூக்கிப் போடுவதும், அந்தப் பதினெட்டு வயதுப் பையன் ஆ ஆ வென்று வாயைத் திறந்து Catch வாங்கிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டே கலாய்த்துக் கொண்டிருப்பதும் கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருந்தது. அப்படியே அந்தத் தட்டிலிருந்த அத்தனை Finger chips ஐயும் அந்தப் பையன் ஸ்வாஹா செய்தது வேடிக்கையான  காட்சியாக இருந்தது. அப்போது அந்த இளம்பெண் முகத்தில் தெரிந்த சிரிப்பு, அடேயப்பா, மறக்க முடியாது. வாழ்க அந்த இளம் ஜோடி..


இன்னும் ஒரு சில மறக்க முடியாத நிகழ்வுகளுடன் இந்தச் சிறிய கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறேன்.  ஃபின்லாந்தில் ஒரு தீவில் உள்ள மிகப் பெரிய மிருகக் காட்சி சாலைக்குச் சென்றிருந்தோம். இயற்கையான மிக மிக அடர்த்தி யான செடி கொடிகள் அடங்கிய சூழ்நிலையில் அமைக்கப்பட்ட மிருகக் காட்சி சாலை அது. அவ்வளவு பெரிய இடத்தில், நான் மட்டும் தனியாக விடப்பட்டு எப்படியோ, செரீனா என்ற நல்ல மனம் உடைய ஒரு ஆங்கிலப் பெண்ணின் உதவியால், நான் பத்திரமாக வீடு வந்து சேர்ந்தேன் என்பது ஒரு தனிக்கதை. குறிப்பாக இந்த சம்பவத்தை நான் ஏன் எழுத வருகிறேன் என்றால், தயவு செய்து இதைப் படிக்கும் அனைவரும், எங்கு சென்றாலும் தாங்கள் Cell - Phone Battery Full charge with contact numbers அவசியம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். Cell Phone ம் இல்லாமல், நான் அன்று மிகவும் பயந்து போய்விட்டேன். அதுவும் அந்நிய தேசத்தில். ஆகவே என்றும் Cell Phone சேவை அனைவர்க்கும் எக்கணமும் தேவை என்பதே என் அன்பான அறிவுரை.


நாங்கள் தாயகம் வருமுன் என் ஐந்து வயதுப் பேத்தி பாரதியிடம் ""Will you Come to India with us? ” என்று கேட்ட போது, அக்குட்டிப் பெண்,  சுட்டிப் பெண் கூறிய பதில், "Yes, I'II Come, but olivia also should come and also Choko too" என்றாளே பார்க்கலாம். Olivia - அவளுடன் படிக்கும் குட்டிப் பெண். (Choko - Olivia வீட்டில் வளர்க்கும் செல்ல நாய்க்குட்டி ! போதுமா.?!

முன்பே ஒரு முறை எழுதியுள்ளேன். இங்குள்ளவர்கள் ஆசை ஆசையாய், அருமை அருமையாய் அப்படி அன்புடன் பாசத்துடன், தங்கள் நாய்க்குட்டி களை, பெற்ற, குழந்தைகளுக்கு மேல் பார்த்துப் பார்த்து வளர்க்கிறார்கள் என்று
இந்த முறை பின்லாந்தில் இருக்கும் சமயம் ஜூலை 9 ,என் பிறந்த தினத்தை பெயர்த்தி களுடன் விமரிசையாகக் கொண்டாடினேன். பூத்துக் குலுங்கும் பின்லாந்து நாட்டை விட்டு பிரிந்து வர மனமின்றி , பிரியா விடை பெற்று தாயகம் வந்தடைந்தோம்.

என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன்
தன்னை நன்றாகத் தமிழ் செய்யுமாறு 

- திருமூலர் திருமந்திரம்


வாழ்க வளர்க

நெஞ்சிருக்கும் வரை நினைவிருக்கும் (chapter 2)

நெஞ்சிருக்கும் வரை நினைவிருக்கும்
கலைச் செல்வி இராமநாதன் T .

(நகரத்தார் மலர்  ஜூலை 2009ல் வெளிவந்த கட்டுரை )


"ஞாபகம் வருதே,ஞாபகம் வருதே
பொக்கிஷமாக நெஞ்சு புதைந்த
நினைவுகள் எல்லாம் ஞாபகம் வருதே..."

ஏற்கனவே எங்கள் அமெரிக்கா சுற்றுலாவின் இனிய நினைவுகளைத் தங்களுடன் சென்ற ஆண்டுகளில்  (2004) பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.  அதன் தொடர்ச்சி யாக , மேலும் சில சுவாரஸ்யமான விஷயங்களையும் தங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

‘Florida ‘ வில் உள்ள " Walt Disney World " ஒரு மாபெரும் உலகம். அதை முழுவதும் கண்டுகளிக்க 10 நாட்கள் கூடப் போதாது. மனதிற்கு மகிழ்ச்சி தரும் பல பொழுது போக்கு அம்சங்கள் நிரம்பியது. அங்கே பல நாட்டு ‘pavilion ‘கள் உள்ளன.அமெரிக்க pavilion இல் ,” America /spread your wings and fly your wings of freedom “  அமெரிக்காவே ,நீ உன் தங்க இறக்கைகளை விரித்து,சுதந்திர வானத்தில் பறந்துதிரியவும்”, என்று எழுதப்பட்டிருந்த அந்த அதிஅற்புதமான வரிகள் மாதங்கள் பலவாகியும் என் நெஞ்சத்தை விட்டு இன்றும் அகலவில்லை. அமெரிக்கர்கள் தம் தாய் நாட்டை அதிக அளவு நேசிக்கின்றனர். பலர் தத்தம் இல்லங்களில், வாசற்கதவில் அல்லது தோட்டத்தில் அவர்கள் தேசிய கோடியை பறக்க விட்டிருக்கின்றனர்.

என் மகன் திருநாவு வீட்டிற்கு (Austin) அருகில் உள்ள வீட்டுத் தோட்டத்தில் ஒரு பெரிய cedar (சீடர் ) மரம் இருந்தது. அந்த மரத்துக் கிளைகளில் ஒரு சின்ன ஊஞ்சல் கட்டித் தொங்க விடப்பப்பட்டிருந்தது . அந்த ஊஞ்சல் சாதாரணமாகக் குழந்தைகள் விளையாடக் கூடிய ஊஞ்சல் அல்ல. அந்தச் சின்ன ஊஞ்சலில் நீல நிற frock போட்ட அழகான பொம்மை ஒன்று கைகளை விரித்து வைத்து கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் வண்ணம், உட்கார வைக்கப்பட்டிருந்தது. காற்று வீசும் பொது அந்த மரக்கிளைகளும் சரி , அந்த ஊஞ்சலும் சரி , அந்த ரோஸ் நிற சின்ன பொம்மையும் சரி, தன்னாலேயே முன்னும் பின்னும் ஆட ஆரம்பிக்கும் விதமும் சரி,பார்ப்பதற்கு மனதிற்கு மிகவும் ரம்மியமாக இருக்கும். அதைத் தினந்தோறும் நான் பார்த்து ரசிப்பதுண்டு. இப்போது நினைத்தாலும் அந்த இனிய காட்சி, மனதிற்கு மிகவும் மகிழ்வைத் தருகிறது.

இங்குள்ள அமெரிக்கர்கள் மற்றும் கறுப்பர்களில் ஒருசிலர் மிகமிகப் பெரிய உருவம் கொண்டவர்களாக மாமிச மலை போன்று தோற்றமளிக்கின்றனர். அவர்களுக்கென்றே பிரத்தியேகமாக ‘Extra large size ‘ கடைகள் உள்ளன.  அங்கே அவர்களுக்குத் தேவையான உடைகளை வாங்கி அணிந்து கொள்கின்றனர். இங்கு யாருமே தையற்காரரை நாடிப் போவதில்லை. யார் வேண்டுமானாலும், எப்படி வேண்டுமானாலும் உடை அணிந்து கொள்கின்றனர்.

மற்றவர்கள் யாரும் ஒரு வார்த்தை கூட அவர்களைப் பற்றியோ அவர்கள் ஆடையை பற்றியோ ஏளனமாக விமர்சிப்பது என்பதெல்லாம் கிடையவே கிடையாது.அவரவர்களும், அவர்கள் காரியத்தில் தான் கண்ணாக இருக்கின்றனர்,செயல்படுகின்றனர்.

அதே போல், அங்கே இப்போது பெருகி வரும் நாகரீகம் அனைவரும் ‘Tatoos’ எனப்படும் சித்திரங்களை கைகளில், முகத்தில் முதுகில் எல்லாம் கூட வரைந்து கொள்கின்றனர். ஒரு அமெரிக்க ஆசிரியை முதுகில் தாமரை மலரையும், இன்னொரு ஆசிரியை முகத்தின் ஒரு பகுதியில் வண்ணத்துப் பூச்சியையும் ‘பச்சை’ குத்திக் கொண்டிருந்தனர் ஆனால் அவை பச்சை நிறத்தில் அல்லாது,வேறு வேறு வண்ணங்களில் இருந்தன.

United nation’s Building (ஐக்கிய நாடு சபை ) முழுவதும் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வரும்போது நாங்கள் அனைவரும் ‘lift’ இல் நின்று கொண்டிருந்தோம். அப்போது ஒரு அமெரிக்கப் பெண்மணி, ’Which country do you come from?’ எந்த நாட்டிலிருந்து நீங்கள் வருகிறீர்கள் ? என்று ஒவொருத்தரையும் பார்த்து வினவினார். ‘lift’ல் பலர் இருந்தோம். அப்போது ஒருவர் “We are from Italy”
நாங்கள் இத்தாலி நாட்டிலிருந்து வருகிறோம் என்றும், ஒருவர் ‘ஜப்பான்’ எனவும் ஒருவர் மலேஷியா என்றும், பலரும் தத்தம் தேசத்தைக் குறிப்பிட்டனர். அப்போது நான் மிகப்பெருமிதத்துடன், “We come from India, the Land of Gandhi who won freedom for India without bloodshed and war,” "நாங்கள் கத்தியின்றி. இரத்தமின்றி சுதந்திரம் வாங்கித் தந்த காந்தி அவதரித்த இந்தியாவிலிருந்து வருகிறோம்," என்று கூறினேன். அப்போது அந்தப் பெண்மணி மகிழ்ச்சியுடன் ,”So we are all United Nations” - ஆக , நாம் அனைவரும் ஐக்கிய நாட்டினர்..”  என்று கூறியபோது அந்த lift இல் இருந்த அனைவருமே மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தனர்.

‘Austin’ இல் மலையாளத் தம்பதிகள் நடத்தி வரும் இந்தியன் department store இல் ரெடிமேட்(half baked , அரை வேக்காடுடன் கூடிய) சப்பாத்தி கிடைக்கிறது. அதை வாங்கி வந்து வீட்டில் தோசைக் கல்லில் போட்டு எடுத்தால், சூடான சப்பாத்தி தயார், மாவு பிசைய வேண்டிய கட்டாயம் எல்லாம் இல்லை. அங்கே அரிசி, பருப்பு வகைகளும், சாம்பார்ப் பொடி, ரச பொடி, மசாலா பொடி மற்றும் நம் பிரிட்டானியா மேரி பிஸ்கட், கிராக் ஜாக்,மில்க் பீக்கீஸ் எல்லாமே கிடைக்கிறது.  விலை தான் நம் ஊர் விலையை ஒப்பிட்டு பார்க்கும் போது பல மடங்கு அதிகம். சொல்லப்போனால், ஒன்றிரண்டு கறிவேப்பிலைக் கொத்து ஒரு டாலர். எனினும் விலையைப் பொருட்படுத்தாது நம் இந்தியர்கள் வாங்கித்  தான் செல்கின்றனர்.

அதே கடையில் நான் கண்ட ஒரு சின்ன சுவாரஸ்யமான காட்சி. ஆம், அந்தக் கடையில், ஒரே ஒரு அழகான சின்ன அம்மியும், அதற்குத் தோதாக ஒரு சின்ன அம்மிக் குழவியும் இருந்தன. அமெரிக்கா வில் போய், நம் அம்மிக் குழவியைப் பார்த்ததும், எனக்கு ஒரே ஆச்சரியமாகப் போய்விட்டது. எந்த ஒரு சின்னப் பொருளுக்கோ, பெரிய பொருளுக்கோ, நம் ஊரில் கிடைக்காத மதிப்பு அயல் நாட்டிற்கு வந்தவுடன் கிடைத்து விடுகிறது என்பது வேடிக்கையான உண்மைதான். “அப்படியே ஆசைப்பட்டு, இந்த அம்மியை யாராவது வாங்கினாலும், உட்கார்ந்து பொறுமையாக அரைக்க வா போகிறார்கள்," என்று தான் சிந்தித்தேன். நம் ஊரிலேயே நாம் அம்மியைத் தூரப் போட்டு விட்டு மிக்ஸியில் தா னே அரைக்கிறோம்? அப்படியிருக்க அமெரிக்காவில் எப்படி?

ஆனால் நம் ஆச்சிமார்கள் சிலர் சிரமம் பாராது அம்மியில் தான் இன்னும் சட்னி, துவையல், பருப்பு எல்லாம் அரைக்கிறார்கள். அவர்கள் கூறும் காரணம், "அம்மியில் அரைத்தால் தான் ருசி," என்பதே. அமெரிக்காவில் அம்மியைப் பார்த்ததும், “அம்மி மிதித்து அருந்ததி பார்த்துத் திருமணம்," என்ற வரிகள் தாம் நினைவிற்கு வந்தன. நம் தாயகத்தில் தினம்தினம் அம்மியைப் பார்ப்பதால், அந்த வரிகள் இங்கிருக்கும் போது நினை விற்கு வரவில்லையோ?

அமெரிக்காவில் உள்ள அனைவரும் நன்றாகக் கார் ஓட்டுகின்றனர். ஓரொரு வீட்டிலும் இரண்டு, மூன்று கார்கள் உள்ளன. எல்லாருமே traffic rules ஐ வாகன சட்ட திட்டங்களை முழுமையாகக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்.

நிற்க வேண்டிய இடங்களில் கண்டிப்பாக காரை நிறுத்தி விடுகின்றனர். மெதுவாக ஓட்ட வேண்டிய இடங்களில் காரை மெதுவாகவே ஓட்டிச் செல்கின்றனர். பாதசாரிகளுக்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றனர். வாகன சட்ட திட்டங்களை' அவர்கள் பின்பற்றத் தவறினால், கடுமையான அபராதம் உண்டு. அங்கே பெற்றோர்கள் தம் பிள்ளைகளை அடிப்பது என்பதெல்லாம் கூடவே கூடாது.

அப்படிச் செய்தால் அதற்கும் கடுமையான தண்டனை உண்டு. ஆகவே பெற் றோர்கள் தம் பிள்ளைகளை அன்புடன், பண்புடன் தான் நடத்துகின்றனர். அமெரிக்காவிலும், நம் தேனினும் இனிய தமிழ் மொழியில் "தென்றல்” Internet radio தினந்தோறும் காலையில் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நடத்தி பயனுள்ள சேவையை அமெரிக்கா வாழ் தமிழர்களுக்காக தொடர்ந்து செய்து வரும் திருமதி. சிவகாமி சொக்கலிங்கம் அவர்கள் உண்மையிலேயே பாராட்டுக் குரியவர்கள்.

அமெரிக்காவில் தற்போது நம் நாட்டு யோகா, தியானத்தை முறையாக நம், ஆசிரியர்கள் மூலம் அமெரிக்கர்கள் கற்றுக் கொண்டு யோகா, தியான முறைகளை அவர்களும் கடைப்பிடித்து, வாழ்வில் அமைதியடைகின்றனர் என்பது அங்கே சென்ற பின்னர், நான் அறிந்து கொண்ட புதுச்செய்தி. இதைக் கேட்டதும் எனக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஏனெனில் காந்தி,
புத்தர், பாரதி, விவேகானந்தர் அவதரித்த இந்தப் புண்ணிய பூமியில் பிறந்தவள்   அல்லவா நான்.?

அமெரிக்காவைப் பார் - 2015 chapter 4

அமெரிக்காவைப் பார்
கலைச்செல்வி ராமநாதன்
(நவம்பர்  2015 நகரத்தார் மலரில் வெளிவந்த கட்டுரை) 







 நான் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் (2005ல் ) அமெரிக்கா போய் வந்த பின்னர் சிறியதாக அமெரிக்கப் பயணக் கட்டுரை நகரத்தார்  மலரில் எழுதியுள்ளேன். பின்னர் இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்னர் பின்லாந்தின் இனிய நினைவுகள் (சற்றே நீண்ட தொடர்  கட்டுரை) எழுதித் தாங்கள் அனைவரின்  மனதையும் மகிழ்வித்தேன் .  நாங்கள் அமெரிக்கா விற்கு  மூன்றாவது முறையாக    சென்று வந்த சுவாரஸ்ய மான  நிகழ்வுகளைப்  பற்றியும், பழகிய மனிதர்களைப்  பற்றியும் , தற்போது சிறிய கட்டுரையாக எழுத விரும்புகிறேன்.

May 27, 2015 அன்று சென்னையிலிருந்து அபுதாபிக்கு எத்திஹாட் ஏர்வேஸ் மூலம் ,3 மணிநேரம்  பயணம் செய்து ,  பின்னர் அங்கிருந்து  டல்லாஸிற்கு அதே எத்தியாட் மூலம் 14 மணிநேரம் பயணம் செய்து, பத்திரமாக எங்கள் புதல்வன் செந்தில்குமார்  வீட்டிற்குப் போய்ச் சேர்ந்தது ஒரு சிறிய சாதனையாகவே தோன்றியது. அவ்வளவு நேரம் விமானத்தில் தொடர்ந்து அமர்ந்திருந்தாலும், அதிகப் படியான களைப்போ, அலுப்போ எங்களுக்குத் தோன்றாததற்குக் காரணம்-
எங்கள் பேத்தி சிந்துவின் நடன அரங்கேற்றத்தைக் காண அல்லவோ கடல் கடந்து செல்கிறோம் என்ற ஆர்வமும், மகிழ்ச்சியும் தான்.

நாங்கள் US. சென்ற மறு நாளே நாச்சியாபுரம் செல்வமணி- அழகு அவர்கள் பெண்கள் அட்சயா, சோனாவுடன் எங்கள் பேத்திகள் சிந்து, சூர்யாவுடன் நாங்கள் அனைவரும் , ஒரு சிறிய உணவகத்தில், எங்களுக்கு  முன்னால் கார்கள் இடைவிடாமல் அங்கும்  இங்குமாக ஓடிக் கொண்டிருப்பதை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு, அந்த நிலா வெளிச்சத்தில் ஊர்க்கதைகளை சிரித்துப் பேசி உணவருந்தியது சுவாரஸ்யமான விஷயம். அங்கே ஒலித்த மெல்லிசையும் இதமாக இருந்தது. இங்கு வந்து, ஒரிரண்டு வாரங்களில் பலர் எங்களைக் கேட்ட கேள்வி உங்களுக்கு Jet-lag ஆகவில்லையா - என்பது தான். ஆனால் எங்களுக்கு Jet-lag ஆகவில்லை என்பது தான் உண்மை . Jet-lag என்பது இரவில் விழித்திருப்பது, பகலில் தூங்குவது, பலருக்கும் தெரிந்த விஷயம் தான் இது. தெரியாதவருக்காக விவரம் எழுதுகிறேன்.

எத்தியாட் விமானத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த (50 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வெளியான அற்புதமான, பாடல்கள் நிறைந்த படம்) Sound of music போட்டபோது மிகவும் மகிழ்வுடன் பார்த்தேன். நான் 5வது முறையாகப் பார்க்கும் படம் காலத்தால் அழியாத Sound of music.

எல்லென்ஸ் என்ற இடத்தில் உள்ள அரங்கத்தில் கோப்பல் தமிழ்ச் சங்கத்தினரின் 13வது ஆண்டு விழா | May 31ந் தேதி மாலை மூன்று மணியிலிருந்து ஆறு மணி வரை மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றது. வார இறுதி நாட்களில் தமிழ் பயிலும் சிறுவர் சிறுமிகளின் ஆடல், பாடல், நாடகம்,
அத்தனையும் அருமை. எல்லாருக்கும், பரிசுகளும் வழங்கப்பட்டன. அங்கு அமெரிக்காவில் பல்வேறு இடங்களில் தன்னார்வத் தொண்டர்கள் தம் பிள்ளைகளுக்கு முனைப்புடன் தமிழ் கற்றுக் கொடுப்பதும், அந்தப் பிள்ளைகளும் ஆர்வத்துடன் தமிழ் கற்றுக் கொள்வதும் சிறப்பு அம்சமாகும்.

நம் புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன் 'சங்கே முழங்கு’ படப்பாடலுக்கு அதே மாதிரி உடையணிந்து , அதே வெண் சங்குடன் அந்தச் சிறுவர் சிறுமிகள் நடனம் ஆடியது இன்னும் அப்படியே என் கண்களுக்குள் நிழலாடுகிறது.

இங்கு அடிக்கடி மாலை நேரங்களில் walking போகும் வழக்கத்தை வைத்திருந்தோம். சில சமயங்களில் நானாகத் தனியாக walking சென்றால் கூட, ஏதும் பயமாகத் தெரிவதில்லை . ஏனெனில் இரவு 8, மணிக்கு மேல் தான் சூரியன் அஸ்தமிக்கிறார்.

என் புதல்வன் செந்தில் குமார் - லதா இருக்குமிடத்திற்குப் பெயர் Dancing water lane, அதைச் சுற்றியுள்ள இரண்டு இடங்களுக்குப் பெயர் Rustling Water lane, Sandy water lane, இந்த மூன்று பெயர்களும் இப்படி அமைவதற்குக் காரணம் இங்கே சற்று அருகில் ஒரு சின்ன ஆறு ஓடுகிறது.

அதன் நடுவே ஒரு அழகான சிறிய நீர் வீழ்ச்சி (Water falls) உள்ளது. இரவு நேரங்களில் விளக்கொளியில் நீர்வீழ்ச்சி மின்னுவது காண்பதற்கரிய காட்சியாகும். இங்கு எல்லார் வீடுகளிலும் 'Security Alarm' (பாதுகாப்பு உப காரணம்) கண்டிப்பாகப் பொருதத்தப்பட்டுள்ளது. ஒரு தடவை அதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நான் அதிகாலையில் கதவைத் திறக்க அலாரம் அலற, என் மகன் வந்து சரிசெய்ய, அங்கிருந்து (அதற்குள்ள அலுவலகத்திலிருந்து தொலைபேசி ஒலிக்க, என் மருமகள் லதா விளக்கம் கூற, அன்று ஐந்து நிமிடத்திற்குள் ஒரு சின்ன நாடகமே அரங்கேறியது. அதன் பின்னர் நான் கவனமாகத் தான் நடந்து கொண்டேன் என்பதைக் கூறவும்  வேண்டுமா என்ன?

நாங்கள் Walking சென்றபோது, அழகழகான பூக்கள் ஒரு வீட்டின் முன்னால் பூத்துக்குலுங்கின. பக்கத்தில் போய்ப் பார்த்தால் எல்லாம், பிளாஸ்டிக் பூக்கள். அசல் பூக்களை மிஞ்சும் பிளாஸ்டிக் பூக்கள், மனிதன் என்னவெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருக்கிறான் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். அதே வீட்டின் முன்னால் மூன்று நாய்க்குட்டி பொம்மைகள் 'Welcome board' ஐக் கவ்விக் கொண்டு விருந்தினர்களை வரவேற்கின்றன.

இந்தச் சின்ன ஆறு, இந்த சின்ன நீர்வீழ்ச்சிக்கிடையே இனிமையான நட்புறவுடன் கூடிய ,  அறுபது வயதிற்கு மேல் கூடிய, 'சேலை சுடி அணிந்த, 6 பெண்களை நான் சந்தித்தேன். அதில் நாலு பெண்கள் வட இந்தியர்.
இரண்டு பெண்கள் தமிழ்ப்பெண்கள். அவர்கள் அனைவரும் தினந்தோறும் இரவு 7 மணியிலிருந்து 9மணி வரை அந்த ஒரே பெஞ்சில் அமர்ந்து சிரித்துப் பேசி மகிழ்வதையும், பஜனைப் பாடல்களை தத்தம் மொழியில் மனம் விட்டுப் பாடுவதையும் பார்த்தபோது மகிழ்ச்சியாகவும், வியப்பாகவும் இருந்தது. இந்த ஆறு பெண்களும், தங்கள் பிள்ளைகள் வீட்டிற்கு வந்திருப்பதாகவும் குறித்த காலத்தில் தாயகம் திரும்புவோம் என்றும்  கூறினார்கள். அதில் 'வசந்தி என்பவர்கள் வடலூரில் இருந்து வந்திருப்பதாகக் கூறியவர்கள்,
''குறையொன்றுமில்லை மறைமூர்த்தி கண்ணா ” வைப் பாடிய போது நெகிழ்வாக இருந்தது. ஒரு நல்ல பக்திப் பாடலை, அதுவும் நம் தாய்மொழி - தமிழ் மொழிப் பாடலை, அந்த அமெரிக்க மண்ணில் கேட்ட போது மனநிறைவாக இருந்தது.

எதேச்சையாக அமெரிக்க மாத இதழான தென்றல் (April 2014) பத்திரிக்கையை காண நேரிட்டபோது பஞ்சு அருணாசலத்தின் புதல்வி (எங்கள் செந்தில்--லதாவின் நெருங்கிய குடும்ப நண்பர்) கீதா அருணாசலத்தின் புகைப்படத்தையும் அவர்களைப் பற்றிய விவரங்களையும் படித்தபோது வியப்பாக இருந்தது. கவியரசு கண்ண தாசனின் மடியில் மூன்று வயது கீதா துருதுருவென்று அமர்ந்திருக்கிறார். இன்னொரு மடியில் அவர்கள் வருங்கால கணவர் சுப்ரமண்யம் அமர்ந்திருக்கிறார்-- Rare photo. திருக்குறள் முழுவதையும் 2014 இல் ஒப்புவித்துக் "குறளரசி” என்று பட்டம் பெற்றவர். இவர் metroplex தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைவி; தமிழ்ப் பள்ளி ஆசிரியை; தஞ்சாவூர் ஓவியக்கலையில்  வல்லுநர்; அமெரிக்கா வாழ்  நகரத்தார் சங்கத்தில் முக்கியப் பொறுப்பாளர்;  எனப் பன்முகங் கொண்டவர். எங்கள் பேத்தி சிந்துவின் ஓவியத்தை (நடன அசைவுடன் கூடிய ஒவியம்) அவ்வளவு தத்ரூபமாக வரைந்து அரங்கேற்றத்தின்போது அரங்கத்தின் முன்னால் Display பண்ணியவர் .அவர்கள் வீட்டில் அறுசுவை விருந்து சாப்பிட்டதும், அவர்கள் இல்லத்தினர் அனைவரையும், சந்தித்ததும் மறக்க முடியாத இனிமையான அநுபவம்.

டல்லாஸில் சச்சிதாநந்த சுவாமிகள் அவர்கள் கட்டி  ஜீலை -2015ல்  கும்பாபிஷேகம் ஆகியுள்ள 'காரியசித்தி ஹனுமான் கோவில்"   மிகவும் பிரசித்த பெற்ற கோவிலாக உள்ளது. மூலவர் ஹனுமான், மற்றும் பக்கவாட்டில் நம் சிவன், சக்தி, வள்ளி தெய்வானையுடன் கூடிய முருகர், அனைவரும் உள்ளனர்.  இந்தக் கோயிலுக்குத் தொண்டு செய்வதற்கென்றே பல பக்தர்கள் கோயில் காம்பவுண்டிற்குள்ளேயே சின்னச்சின்ன வீடுகளாக கட்டி க் கொண்டு தன்னலமற்ற சேவை செய்து வருகின்றனர். இங்கு கூட்டுப் பிரார்த்தனை, பஜனை எல்லாமே நடைபெறுகிறது. இந்த பிளேனோ நகரில் மட்டுமல்லாது , மற்றும் இதே  மாதிரியான  நம் ஹிந்து கோவில்கள் அமெரிக்காவில் பல்வேறு இடங்களில் கட்டப்பெற்று , அனைவரும் பக்தியுடன் வழிபடுவது சிறப்பு, அதுவும் முக்கியமாக ஹுஸ்டன் நகரில் நாட்டரசன் கோட்டை Sam கண்ணப்பன் அண்ணன்  அவர்கள் ,  பெரு முயற்சியுடன் கட்டியுள்ள மீனாக்ஷி அம்மன் கோவில், மிகவும் பிரசித்த பெற்ற கோவிலாகும். அந்த மீனாக்ஷி அம்மன் கோவிலுக்குச் சென்று அம்மனையும், சிவனையும் வழிபட்டது எனக்கு மனநிறைவாக இருந்தது.

எங்கள் சிந்து தற்போது படித்து வரும் யுனிவர்ஸிட்டி ஆப் டெக்ஸாஸ், டல்லாஸிற்குச் சென்று ஜீன் மாதம் பார்த்து வந்தோம். அது மிக மிக விரிவான பல்கலைக்கழகம்.  அங்கே அத்தனை வசதிகளுடன், மேலும் நீச்சல் குளம் எல்லாம் கூட வைத்துக் கட்டப்பட்டிருக்கின்றது. இங்கே சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பயின்ற, நம் வட இந்திய தொழில்  அதிபர் , நவீன் சிண்டால், இந்தக் கல்லூரிக்கு அன்பளிப்பாக ஒரு பெரிய தொகையைக்  கொடுத்துள்ளார். அதை நினைவு கூறும் வண்ணம் ஒரு கண்ணாடி shelf இல் அவரது புகைப்படமும், நமது இந்தியாவின் தேசியக் கொடியும் நவீன் சிண்டால் புகைப்படத்தின் அருகே வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதைப் பார்த்தபோது மனநிறைவாக இருந்தது.

எங்கள் மூத்த மகன் திருநாவு மருமகள் Dr.மீனா வீட்டிற்கு, Atlanta என்ற சுற்றிலும் மலைகளால் சூழப்பட்ட அழகிய நகரத்திற்கு, சென்று அங்கு ஒரு மாதம் தங்கியிருந்து அங்கேயிருக்கும் ஹிந்து கோவில்களுக்குச் சென்று வழிபட்டு வந்தது மிகவும் மனநிறைவான விஷயம். ''சுவாமி நாராயணன் கோயில் முற்றிலும் சலவைக் கற்களால் ஆனது. இதைக் கட்டியவர் ஸ்வாமி பரமுக மஹராஜ் என்பவர். ஆயிரத்து முந்நூறு பேர் முனைந்து 2005 ஆம் ஆண்டில் இக்கோயிலைக் கட்டியதாக கேட்டறிந்தேன் .. அவர் கூறிய "In the joy of others lives our Own." என்ற  நல்லதொரு வாசகத்தை  அங்குள்ள சலவைக் கற்களில், பொறித்து   வைத்துள்ளார்கள். இந்தக் கோவிலுக்கு முன்னால் அழகான சற்றே பெரிய குளம் உள்ளது. இந்தக் கோவிலுக்கு முன்னால் பதினைந்து கருங்கல்லால் ஆன யானைத் தலைகள் தண்ணீரைத் தங்கள் வாய் மூலம் குளத்துக்குள் ஊற்றுவது போல அமைப்பு உள்ளது. அந்தக் குளத்துக்குள் செல்ல நான்கு அகலப் படிகள் உள்ளன. ஆனால் யாரும் குளத்துக்குள் செல்வது இல்லை. குளத்துக்கு மேலே நின்றவாறே தங்கள் வேண்டுதல்களை மனத்துக்குள் சொல்லிக் கொண்டே சில்லறைக்காசுகளை வீசி எறிகின்றனர்.

மற்ற எல்லாக் கோவில்களையும் போல் இங்கு ஸ்பெஷல் பூஜைகள், ஆயுஷ் ஹோமம், சஷ்டியப்த பூர்த்தி, சதாபிஷேகம் எல்லாமே நடைபெறுகின்றன. நாங்கள் சென்றபோது, ஒரு தம்பதியினர் அவர்கள் இல்லத்தினருடன் சதாபிஷேகம், இரண்டு வேத விற்பன்னர்கள் , உடனிருந்து ஸ்தோத்திரம் எல்லாம் சொல்ல, நடுவில் கலசத்துடன் எண்பதாம் கல்யாணம் செய்து கொள்வதைப் பார்க்க நேர்ந்தது ஒரு பாக்கியமே .

Dallas/Fort worth விமான நிலையத்தில் பார்த்த  வேடிக்கையான சில காட்சிகளையும், எழுத விரும்புகிறேன். ஒர்  ஆண்மகன் தன் ஷுக்களைக் கட்டிப் பத்திரமாகத் தன் முதுகுப் பக்கம் தொங்கவிட்டிருந்தார். அவர் சூட்கேஸில் ஷுக்களை வைக்க இடமில்லை போலும்!,  என நினைத்துக் கொண்டேன். பிறிதொருவர் தன் கேமராவை தலையைச் சுற்றிக் கட்டி முன் நெற்றியில் அந்தக் கேமரா தெரியுமாறு தோற்றத்திலிருந்தார். இன்னொருவர் போட்டிருந்த ஜீன்ஸில் பல பகுதிகள் வேண்டுமென்றே கிழித்துத் தைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த ஜீன்ஸும் பல இடங்களில் சாயம் போனதாக இருந்தது. இதெல்லாம் அந்த நாட்டின் fashion போலும்!  ஆனால் யாரும் யாரையும் கண்டு கொள்வதில்லை. ஏளனமாகப் பேசுவதுமில்லை! . இது இந்த அமெரிக்க மண்ணின் சிறப்பு அம்சம்.



Atlanta வில் ,  பெரிய  கடை ஒன்றில் ,  13வகை காப்பிக் கொட்டைகளைப் பார்க்க முடிந்தது. அதே சமயம் நம் இந்திய சைவ உணவகத்தில் பல்வேறு வகையான தோசை, சட்னி, சாம்பார் கிடைக்கிறது. வார இறுதியில் அனைவரும் தத்தம் குழந்தைகளுடன் இங்கு உணவருந்த வரத் தவறுவதில்லை . அந்த உணவகங்கள் நம் தென்னிந்திய 'சரவணபவனை' நினைவு படுத்தியது. Atlanta விலும் Dallas இலும் பல இடங்களில் நாங்கள் walking சென்றபோது பார்த்தது நாய்க்குட்டி வளர்ப்பவர்கள் அதன் கழிவுகளை அகற்றுவதற்காக, வெளியே செல்லும் போது, அதற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்ட பை ஒன்றினை உடன் எடுத்துச் சென்று, அங்கேயிருக்கும் நாய்க்குட்டிகளுக்கான குப்பைத் தொட்டிகளில், போட்டு விடுகின்றனர்.

                                                                                         அட்லாண்டாவில் பேரன் ஹரிஷ் உடன் 

Atlanta வில் முழுவதுமே மலையாக இருப்பதால், எங்கள் மகன் வீட்டு பால்கனியில் இருந்து பார்த்தால் சில சமயங்களில் அழகிய மான் குட்டிகள் கீழே துள்ளி ஒடுவதைப் பார்க்க முடியும். அதே சமயம் முயல் குட்டிகளும் ஆங்காங்கே ஓடிக் கொண்டிருக்கும். Atlanta வில் பேரன் ஹரீஷ் உடன் கேரம் விளையாடியது, You know/ UNO விளையாடியது, அங்கே பால்கனியில் ஜவ்வரிசி வற்றல்போட்டு காய்ந்தவுடன் பொரித்துச் சாப்பிட்டது எல்லாமே மலரும் இனிமையான நினைவுகள்.

அங்கே நாங்கள் walking சென்றபோது ஒரே வீட்டில் நான்கு கார்களைப் பார்த்தோம். ஏனெனில் அமெரிக்காவில் பேருந்துவசதி, ரயில்வசதி எல்லாம் குறைவாகத்தானே உள்ளது. எல்லாவற்றிற்கும் கார் ஒன்று தான் கைகொடுக்கிறது. ஆக நம் இல்லத்தரசிகள் இங்கு வந்த பின்னர் முதன் முதலில் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது “கார் டிரைவிங்” தான் என்பதை சொல்லவும் வேண்டுமா?

மேலும் Atlanta வில் நாங்கள் பார்த்து ரசித்த சில இடங்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவை Coco - Cola company, Georgia Aquarium ஆகும். 1886ஆம் ஆண்டில் John S. Pemberton Coco-cola என்ற புதுவகை பானத்தைக் கண்டுபிடித்ததாகவும் தற்போது உலகிலுள்ள பலரும் இப்பானத்தை விரும்பிக் குடிப்பதாகவும் வரலாறு கூறுகிறது.

 இந்த COCO-Cola பானத்தைப் பற்றிய சிறு குறிப்பு உள்ளது.அதாவது 1883 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற Calcutta International Exhibition-ல் இந்த கொக்ககோலாவின் formula எழுதப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்ததாகவும், அதைப்பார்த்துத் தான் Atlanta வில் முதன் முதலில் கொக்ககோலா தயாரித்ததாகவும் கூறுகிறார்கள். ஆக கோலாவின் தாயகம் நம் இந்தியா என்று வேண்டுமானால் நாம் மார் தட்டிக் கொள்ளலாம். இது எந்த அளவு உண்மை என்று யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் , தற்போது இந்த formula தெரிந்து வைத்திருப்பவர்கள் உலகிலேயே இருவர் மட்டும் தான் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது.

Georgia Aquarium மிகமிகப் பிரம்மாண்டமானது. நம்மை அப்படியே கடல்சார் உலகிற்கு அழைத்துச் சென்று கட்டிப்போட வல்லது. இந்த “World of Cococola” விற்கு பக்கத்திலேயே தான் Georgia Aquarium -Pembenton Place என்ற இடத்தில் உள்ளது. உலகிலேயே இரண்டாவது பெரிய Aquarium இது தான். முதல்  பெரிய Aquarium சிங்கப்பூரில் உள்ளது.


நம் தலைக்கு மேல் கடல் போன்ற பிரம்மாண்ட அமைப்பு. அதற்குள் மீன்கள் நீந்துகின்றன. ஆக நம் தலையைச் சுற்றி வண்ண வண்ண மீன்கள், புது அனுபவம், இனிமையான அனுபவம். மூவாயிரம் கிலோ மீன்கள் மேலே உள்ளனவாம். அங்காங்கே  விவரம் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. மூவாயிரம் பவுண்டு எடையுள்ள Whale shark இன் உடலிலிருந்து வெளிச்சம் பரவுகிறது. தலை, காது, கண் எதுவுமே இல்லாத sea-animals!  இன்னும்  குடை வடிவத்தில் கூட உள்ளது! . இன்னும் பல்வேறு வடிவத்தில் மீன்கள்!!. இத்தனை இலட்சக்கணக்கான மீன்களுக்கும் எவ்வளவு பொறுப்பாக பணியாற்றுபவர் உணவளிக்கிறார். அவர்களை  நிச்சயம்  பாராட்டத்தான் வேண்டும்.


மீன் காட்சிச்சாலை பார்த்து, கொக்கோகோலா கம்பெனியும் பார்த்துப் பின்னர் நாங்கள் பார்த்த முக்கியமான நிறுவனம் உலகப்பிரசித்தி பெற்ற C.N.N. இந்த C.N.N. ஐ பற்றிக் கேள்விப்படாதவர்களே இருக்க முடியாது. முதலில் பல்வேறு introductions அது, இது, இங்கே, இப்படி, அங்கே, அப்படி என guide விளக்கிக் கொண்டே வந்தார். பாதி புரிந்தது, பாதி புரியவில்லை. C.N.N என்பதன் விரிவு Cable Network News. இது உலகிலேயே மிகப்பெரிய தொலைக்காட்சி செய்தி நிறுவனம். ஆங்காங்கே உலகில் நடந்த மிக முக்கியமான நிகழ்வுகளை அங்கே உயரத்தில் எழுதித் தொங்கவிட்டிருக்கின்றனர்.

                                                     (படங்கள் - அமெரிக்க பாராளுமன்றம் மற்றும் CNN  செய்தி வாசிக்குமிடம் )



உதாரணமாக
 1987 இல் லேடி டயனா இளவரசர் சார்லசை - மணந்தது.
1987. இல் Atlanta வில் Olympic Games நடைபெற்றது.
1997 இல் பிரிட்டன் 'ஹாங்காங்' நகரை சீனாவிற்கு திருப்பி ஒப்படைத்தல்.
2009-இல் Barrack Obama வை அமெரிக்க ஜனாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுத்தது.
2001 Sept 11 - World Trade Centre  விமானத்தால் மோதி சேதமடைந்து


இது போன்ற பல புள்ளி விவரங்கள் அங்கே எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. செய்திகள் வாசிக்கப்படும் அறையில் பலர் அமர்ந்து அவ்வப்போது செய்திகளை சிரத்தையுடன் வாசிக்கின்றனர். நாங்கள் மேலே நின்று கொண்டு கீழே அவர்கள் செய்தி வாசிக்கும் நேர்த்தியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். அங்கே செல்வதற்கு முன்னர் அந்த இளைஞன் African-American guide நீங்கள் எந்த ஊரிலிருந்து வருகிறீர்கள், என்று பொதுவாகக் கேட்க பலரும் தங்கள் நாட்டையும், ஊரையும் சொல்ல, நான் 'We come from India' என்று கூறிய போது பெருமிதமாகவே இருந்தது. பல திவ்விய மகான்களையும், கங்கையையும், இமயமலையையும் கொண்ட புனித தேசமல்லவா நம் இந்திய தேசம். இதற்கு ஈடு இணை உண்டா ?


ஒரு Mexican பெண்ணை மாதிரிக்காக செய்திகளை வாசிக்கச் சொல்லிக் காட்டினார்கள். அந்தப் பெண்ணும் tourist தான். ஆனால் கொஞ்சம் கூட யோசிக்காது, இயல்பாக செய்திகள் வாசித்து எல்லாரின் கை தட்டலையும் பெற்றார்.

குறிப்பிட்ட நாளில் எங்கள் பேத்தி  சிந்துவின் அரங்கேற்றம் மிக விமரிசையாக  , வெற்றி கரமாக  நடந்தேறியது . அன்று  மேடை ஏறி அமெரிக்க மண்ணில் தமிழில் நன்றி உரை ஆற்றினேன் .

சிந்துவின்  நடன அரங்கேற்றம் 

 இங்கே வந்து நான் உருப்படியாக விரும்பிச் செய்த இரண்டு காரியங்கள், ஏற்கனவே பல முறை படித்த மகாகவி பாரதியின் கவிதைத் தொகுப்பையும், நம் கவியரசுவின் ஈடு இணையற்ற “அர்த்தமுள்ள இந்து மதம்" பத்து பாகங்களையும் மீண்டும் மனமொன்றிப் படித்தது தான். அர்த்தமுள்ள இந்து மதத்தின் ஐந்தாவது பாகத்தில் வரும்,  எனக்குப் பிடித்த  சில வரிகளையும் இங்கே  எழுதுவதில் , மகிழ்ச்சி கொள்கிறேன் .


"வேதம் அறிந்த பிராமணன், அதை நாலு பேருக்காவது சொல்லமற் போவது எவ்வளவு பாவமோ, அவ்வளவு பாவம் பிறருக்குத் தனது அனுபவங்களைச்
சொல்லாமல் இருப்பது."

--- என் அனுபவங்களை நான் பகிர்ந்து கொள்ள தவறுவதில்லை.

"கப்பல் தளத்தில் நின்று வானையும் கடலையும் நோக்கிய போது அந்தப் பிரம்மாண்ட சிருஷ்டி என்னை வியக்க வைத்தது."

பத்தாவது பாகத்தில் நம் கவிஞர் எழுதியது ...........-

"காலையில் இட்லி தோசை, மத்தியானம் சாப்பாடு, ராத்திரியில் மீண்டும் பலகாரம், இதற்காகவா நான் படைக்கப்பட்டேன்?............. ஒவ்வொரு ஜீவனும், ஒவ்வொரு லட்சியத்திற்காகவே படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த ஆன்மா ஒரு லட்சம் ஆன்மாக்களுக்கு வழிகாட்டுவதற்காகவே படைக்கப் பட்டிருக்கின்றது ."

"கையில் இருக்கும் பேனா நகர்ந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். "

எங்கள் நெருங்கிய தோழி பிருந்தாவின் அண்ணன் பிரபுவின் வீட்டிற்குச் சென்று அவர்கள் HomeTheatre இல் Robo க்கள் சண்டைகள் நிரம்பிய திகில் படமான Transformer படத்தை என் பேரன் ஹரீஷீடன் பார்த்தது, பிரபுவுடன் தென்னிந்திய உணவகத்திற்குச் சென்று நம் இட்லி, வடை, தோசை சாப்பிட்டது எல்லாமே மறக்க இயலாத தருணங்கள்.

மகாகவி பாரதியின் வரிகளை நெஞ்சில் நிலைநிறுத்தி, தங்களுக்கு நினைவுபடுத்தி என் 'அமெரிக்காவைப் பார்' கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறேன்.

"வலிமையுடையது தெய்வம், 

நம்மை வாழ்ந்திடச் செய்வது தெய்வம்
தெய்வ வலியுண்டு தீமையைப் போக்கும்"

எங்கள் பிள்ளைகள், பேரன்பேத்திகள் திருநாவு, மீனு, வினித், ஹரீஷ், செந்தில், லதா, சிந்து, சூர்யா கண்ண ன், மீனு (Finland), ஆர்த்தி , பாரதிக்கு வாழ்த்துக்கள், நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்.

என் கட்டுரையைப் பொறுமையாகப் படித்த அனைவருக்கும், நல்ல விதமாக வெளியிட்ட ஆசிரியருக்கும் நன்றி.

உலகம் சுற்றிய தமிழர் திரு.சோமலே, எங்கள் அப்பா தமிழ்ச்சான்றோர். மெ. திருநாவுக்கரசு அவர்களின் இனிய நண்பராவார். நெற்குப்பையில் எங்கள் வீட்டிற்கு எதிர் வீட்டுக்காரரான எழுத்துலகில் முத்திரை பதித்த நண்பர் “திரு. சோமலே அவர்கள் பல ஆண்டுகட்கு முன்னர் எழுதிய அமெரிக்காவைப் பார்”

என்ற புத்தகத்தின் தலைப்பையே என் இந்தக் கட்டுரைக்கும் இப்போது தலைப்பாகக் கொடுத்துள்ளன்.

பயணக் கட்டுரையின் முன்னோடியான தெய்வத்திரு சோம. லே - அவர்களுக்கு நன்றி.